Gefotografeerd worden is zó veel meer dan een foto laten maken

Ok, er moet me iets van het hart. Ik stel mijzelf, tijdens het maken van een portret, namelijk vaak de vraag of ik meewerk aan onzekerheid of aan zelfvertrouwen. Wat is dat toch een dunne lijn. Foto’s maken betekent de tijd stilzetten en laten zien wat er op dat moment ís. Zie ik hetzelfde als de persoon terwijl hij of zij in de spiegel kijkt? Ziet ze zelf wel hoe mooi ze is? Kan ik haar dat laten zien? Of gaat ze zich juist focussen op haar onzekerheden?

Afgelopen weekend organiseerde ik weer een Pop-Up Fotostudio. Een dag lang fotografeer ik mensen in mijn studio. Twintig minuten staan ze voor mijn camera om een nieuwe zakelijke portretfoto te laten maken. Ditmaal zag ik drie mannen en dertien vrouwen voorbij komen. Iedereen wordt opgemaakt door een visagiste die ik die dag ook had ingehuurd. Het is enorm gezellig, want terwijl de één gefotografeerd wordt, zit de ander in de make-up en is weer iemand anders zijn/haar foto’s aan het selecteren. Nummer vier zit te wachten tot ze aan de beurt is. Niemand kent elkaar maar iedereen komt met hetzelfde doel, en dat maakt juist dat er direct een connectie is.

Al die vrouwen (ik wil het vooral over de vrouwen hebben) hebben hun mooiste outfits uit de kast getrokken. Ze komen meestal zonder make-up binnen, wat voor velen best spannend is, en vallen midden in de gezelligheid. Shirley ontvangt ze met enthousiasme en met een kop koffie kunnen ze eens kijken waar ze in terecht gekomen zijn. Yvon, de visagiste, kijkt met de dames welke kleren ze mee hebben genomen. Niet te lang, want ze heeft ook maar twintig minuten voor de make-up. Elke vrouw vindt het heerlijk bij haar in de stoel. De zachte kwastjes hebben een ontspannend effect. Ze heeft geen spiegel staan, maar laat wel aan het eind in een klein spiegeltje zien wat het eindresultaat is. Iedereen in de ruimte kijkt even mee, en de complimenten vliegen door de lucht.

Iedereen is er ongeveer een uurtje. In dat uur vindt een heel psychologische sessie plaats, weet ik inmiddels na vier keer zo’n Pop-Up event te hebben georganiseerd. Gefotografeerd worden is zó veel meer dan alleen een foto laten maken. Het is spannend en confronterend, het is nauwkeurig bekeken worden door de fotograaf, het is jezelf bloot geven en daarom weg willen duiken. Maar het is ook complimenten krijgen, een boost voor je zelfvertrouwen, mooi belicht worden en iemand die je alle aandacht geeft. En nog het allerbelangrijkste: iemand die jou wil vastleggen ‘zoals je bent’. Voor mij als fotograaf is dé uitdaging zorgen dat ik in die twintig minuten te zien krijg ‘wie iemand is’. Soms gaat dat heel snel, soms krijg ik slechts een glimp te zien. En dan moet ik snel zijn, want die glimp wil ik vastgelegd krijgen! Dolblij ben ik wanneer ik de eerste foto’s laat zien op mijn camera en ik hoor: “Ja, dat ben ik wel echt”.

Als je je goed voelt, energie hebt en het naar je zin hebt, dan ben je op je mooist.

Toch komt het merendeel letterlijk met knikkende knieën binnen. “Dit is echt niet mijn ding, hoor.” “Ik ben echt totaal niet fotogeniek!” “Oh ik vind dit echt vreselijk.” Bijna altijd begint een fotosessie met dergelijke opmerkingen. Ik weet het inmiddels, dus mijn eerste prioriteit is die spanning er af halen. Ik vertel dat ik wel zal helpen met hoe ze mogen gaan staan, dat ik meteen zal laten zien op mijn camera hoe de eerste foto’s er uit zien en dat ik ervoor zal zorgen dat ze er mooi op staan. Oftewel, ik ben hier voor jou en ik doe mijn uiterste best om ervoor te zorgen dat je blij die deur weer uit loopt. Diep inademen, voeten stevig op de grond en even wennen aan het bekeken worden. We zitten middenin de psychologische sessie.

Ik vraag altijd wat iemand wil dat de foto’s uit moeten stralen. Hierop antwoordt bijna iedereen dat ze ontspannen, niet te stijf, toegankelijk en zelfverzekerd op de foto willen staan. Niemand zegt dat ze er sexy, slank en zonder onderkin op willen staan.

Ik vind dat iedereen mooi is, en dat zit ‘m vooral in ontspanning. Als je je goed voelt, energie hebt en het naar je zin hebt, dan ben je op je mooist. Dat heeft helemaal niets met volle lippen, een dikke haardos of een slank lijf te maken. Ik vind het daarom erg lastig om op het vermijden van onderkinnen, rimpels en buikjes te letten tijdens het fotograferen. Ik focus me namelijk het liefst op die oprechte lach, de twinkeling in iemands ogen en de ontspannen schouders. Ik weet namelijk dat die veel meer effect hebben dan dat onderkinnetje (die overigens alleen de persoon zelf meestal maar ziet) of die pluk haar die net niet goed zit. En natuurlijk, belichting is belangrijk, net als de techniek van mijn camera. Maar dat zijn grotendeels feitelijkheden. Het ‘wow’-effect creëer je door iemand te fotograferen op een manier waarop diens ware aard te zien is. En die ware aard is, zo is mijn overtuiging, altijd mooi. Oftewel, hoe gezelliger en relaxter de fotoshoot, hoe meer tevreden iemand is met zijn foto’s.

Wat me dus van het hart moet, is dat ik als fotograaf vaak worstel met het heersende – ongezonde – schoonheidsideaal. Ik wil heel graag voorkomen dat ik meewerk aan het in stand houden van dat ideaal. Want voor mij zit het schoonheidsideaal van binnen, en op het moment dat die schoonheid te zien is dan zorg ik dat mijn lampen flitsen.

Fotografie: Stefanie Annique Rensink

Woningfotografie – weer eens wat anders

Deze week werd ik door een vriendin gevraagd om haar woning te fotograferen. Dat kwam mooi uit, omdat ik woningfotografie erg leuk vind om te doen. Het huis staat al een tijdje te koop en de vorige foto’s waren in de herfst gemaakt op een grijze dag. Dus op een maandagavond in juli – de zon scheen mooi naar binnen – reisde ik naar het Friese dorp Rutten om de moderne vrijstaande woning te fotograferen.

woningfotografie - reportage Wiebrig Krakau

woningfotografie - reportage Wiebrig Krakau

Er komt wel wat kijken bij woningfotografie omdat alles zo neutraal mogelijk op beeld moet. Dus we hebben de hele avond persoonlijke spullen van de ene hoek van het huis naar de andere hoek van het huis gesjouwd. Read more

De kleuren van Mexico en Guatemala

In februari heb ik een maand rondgereisd in Mexico en Guatemala. Een reis waarbij ik me heb verwonderd en die me heeft geïnspireerd. Het zijn namelijk landen van uitersten. Een prachtige natuur en een eeuwenoude culturele geschiedenis maar ook veel armoede. Dorpen die bestaan uit huizen met golfplaten daken en overal straathonden, kinderen met vieze gezichtjes en zwerfafval. Kinderen die op jonge leeftijd al zwaar fysiek werk moeten doen. De contrasten met Nederland zijn zó groot, dat ik er vaak met een gemengd gevoel van schuld en verwondering rond liep. Iemand in Guatemala wist me te vertellen dat de mensen daar over het algemeen wél gelukkig zijn. Ze hebben niet veel, maar zijn wel gelukkig met dat wat ze hebben. De Piramide van Maslow lijkt er niet op van toepassing.

Het zijn kleurrijke landen; tropische bloemen, felgekleurde handgeweven klederdracht en gepleisterde huizen in de meest uiteenlopende kleuren.

Santiago, Guatemala

Fruitvrouwtje in San Marcos, Guatemala

Read more

Je hart maakt nooit de verkeerde keuze

Waarom zou je stoppen met iets dat je goed kan? Waarom een goedbetaalde baan opzeggen en kiezen voor een onzekere situatie? Ik heb het me vaak afgevraagd voordat ik Blog Wiebrig Krakaubesloot mijn baan als logopedist/taalkundige op te zeggen en te gaan werken als freelance fotograaf. Maar het idee om te gaan ondernemen had zich vastgezet in mijn hele zijn. Ik móest het doen. Terwijl iedereen om mij heen het ‘zo stoer’ vond, voelde het voor mij als het volgen van mijn hart en daarom een logische keuze. Als je namelijk één ding overhoudt aan een burn-out, dan is het wel dat je weet dat het volgen van je hart nooit de verkeerde keus is.

Collectief gas geven

Jarenlang heb ik zeer gepassioneerd gewerkt met jonge kinderen die ernstige problemen hadden met communiceren. Al die tijd ben ik ongezond ambitieus geweest. Zo vond ik alles interessant, zei ik overal ‘ja’ op en deed er veel voor om verder te komen in mijn vakgebied. Eigenlijk is dat een situatie die niemand heel lang volhoudt: ik dus ook niet. Daar kwam nog bij dat aan het begin van mijn studententijd mijn vriend ongeneeslijk ziek bleek te zijn. Net voordat ik afstudeerde, zes jaar later, overleed hij. Het rouwproces ben ik vol aangegaan, maar ook was ik vastberaden om alles uit mijn leven te halen: wetende hoe kwetsbaar het is. Ik vergat echter om af en toe op de rem te trappen en maakte zelfs mijn reservebatterijen op. Maar goed, ik was 25 jaar. Hoezo moet je dan op de rem trappen? Iedereen om me heen gaf immers ook vol gas.

Read more

Zelfportret voor dichtbundel

Lang niet alle foto’s die ik maak worden uiteindelijk gebruikt. Soms is dat erg jammer, omdat ze wel de moeite waard zijn om te laten zien. Zoals met deze serie. Door een bevriende schrijfster werd ik gevraagd een foto te maken voor in een dichtbundel. Over die bundel mag ik nog niet veel zeggen, maar wel dat het over angst, pijn, depressie en burnout gaat. Zelf heb ik een aantal jaar geleden ook een burnout gehad. Een tijd lang heb ik diepe dalen gekend en moest stapje voor stapje weer het vertrouwen in mijzelf terug krijgen. Voor deze fotoserie heb ik dat gevoel weer opgezocht. Hiervoor moest ik uit m’n comfortzone stappen, want zelf voor de camera.

Het gedicht waar de fotoserie bij gemaakt is gaat over het moment waarop het licht uit gaat ‘s nachts en je niet kan stoppen met denken. Ook als je ‘s ochtends wakker wordt dan staat je hoofd meteen weer ‘aan’. Je kunt het niet net als een lichtknopje aan en uit zetten wanneer jij dat wil.

Read more

Pop-Up Fotostudio

Iets dat ik graag doe is een eigen evenement organiseren. Alles zelf bedenken, regelen, uitvoeren en afronden. Samenwerkingen opzetten met andere ondernemers, en klanten gelukkig maken met een mooie foto-serie. Dit alles kwam samen in de Pop-Up Fotostudio die ik een aantal keer organiseerde in samenwerking met Haerlems Bodem. In de Pop-Up Fotostudio konden mensen een zakelijk portret laten maken.

Read more