Welkom, dit is mijn Blog

Verhalen van wiebrig

lees verder...

De kleuren van Mexico en Guatemala

In februari heb ik een maand rondgereisd in Mexico en Guatemala. Een reis waarbij ik me heb verwonderd en die me heeft geïnspireerd. Het zijn namelijk landen van uitersten. Een prachtige natuur en een eeuwenoude culturele geschiedenis maar ook veel armoede. Dorpen die bestaan uit huizen met golfplaten daken en overal straathonden, kinderen met vieze gezichtjes en zwerfafval. Kinderen die op jonge leeftijd al zwaar fysiek werk moeten doen. De contrasten met Nederland zijn zó groot, dat ik er vaak met een gemengd gevoel van schuld en verwondering rond liep. Iemand in Guatemala wist me te vertellen dat de mensen daar over het algemeen wél gelukkig zijn. Ze hebben niet veel, maar zijn wel gelukkig met dat wat ze hebben. De Piramide van Maslow lijkt er niet op van toepassing.

Het zijn kleurrijke landen; tropische bloemen, felgekleurde handgeweven klederdracht en gepleisterde huizen in de meest uiteenlopende kleuren.

Santiago, Guatemala

Fruitvrouwtje in San Marcos, Guatemala

Read more

Je hart maakt nooit de verkeerde keuze

Waarom zou je stoppen met iets dat je goed kan? Waarom een goedbetaalde baan opzeggen en kiezen voor een onzekere situatie? Ik heb het me vaak afgevraagd voordat ik Blog Wiebrig Krakaubesloot mijn baan als logopedist/taalkundige op te zeggen en te gaan werken als freelance fotograaf. Maar het idee om te gaan ondernemen had zich vastgezet in mijn hele zijn. Ik móest het doen. Terwijl iedereen om mij heen het ‘zo stoer’ vond, voelde het voor mij als het volgen van mijn hart en daarom een logische keuze. Als je namelijk één ding overhoudt aan een burn-out, dan is het wel dat je weet dat het volgen van je hart nooit de verkeerde keus is.

Collectief gas geven

Jarenlang heb ik zeer gepassioneerd gewerkt met jonge kinderen die ernstige problemen hadden met communiceren. Al die tijd ben ik ongezond ambitieus geweest. Zo vond ik alles interessant, zei ik overal ‘ja’ op en deed er veel voor om verder te komen in mijn vakgebied. Eigenlijk is dat een situatie die niemand heel lang volhoudt: ik dus ook niet. Daar kwam nog bij dat aan het begin van mijn studententijd mijn vriend ongeneeslijk ziek bleek te zijn. Net voordat ik afstudeerde, zes jaar later, overleed hij. Het rouwproces ben ik vol aangegaan, maar ook was ik vastberaden om alles uit mijn leven te halen: wetende hoe kwetsbaar het is. Ik vergat echter om af en toe op de rem te trappen en maakte zelfs mijn reservebatterijen op. Maar goed, ik was 25 jaar. Hoezo moet je dan op de rem trappen? Iedereen om me heen gaf immers ook vol gas.

Read more

Zelfportret voor dichtbundel

Lang niet alle foto’s die ik maak worden uiteindelijk gebruikt. Soms is dat erg jammer, omdat ze wel de moeite waard zijn om te laten zien. Zoals met deze serie. Door een bevriende schrijfster werd ik gevraagd een foto te maken voor in een dichtbundel. Over die bundel mag ik nog niet veel zeggen, maar wel dat het over angst, pijn, depressie en burnout gaat. Zelf heb ik een aantal jaar geleden ook een burnout gehad. Een tijd lang heb ik diepe dalen gekend en moest stapje voor stapje weer het vertrouwen in mijzelf terug krijgen. Voor deze fotoserie heb ik dat gevoel weer opgezocht. Hiervoor moest ik uit m’n comfortzone stappen, want zelf voor de camera.

Het gedicht waar de fotoserie bij gemaakt is gaat over het moment waarop het licht uit gaat ‘s nachts en je niet kan stoppen met denken. Ook als je ‘s ochtends wakker wordt dan staat je hoofd meteen weer ‘aan’. Je kunt het niet net als een lichtknopje aan en uit zetten wanneer jij dat wil.

Read more

Pop-Up Fotostudio

Iets dat ik graag doe is een eigen evenement organiseren. Alles zelf bedenken, regelen, uitvoeren en afronden. Samenwerkingen opzetten met andere ondernemers, en klanten gelukkig maken met een mooie foto-serie. Dit alles kwam samen in de Pop-Up Fotostudio die ik een aantal keer organiseerde in samenwerking met Haerlems Bodem. In de Pop-Up Fotostudio konden mensen een zakelijk portret laten maken.

Read more